Een verhaal over verhalen
Mensen vertellen al tienduizenden jaren verhalen. Dit is het verhaal achter zes boeken. Het begint in een grot.
Scroll verder
Diep in een grot drukte iemand, heel lang geleden, een hand tegen de rots en blies er kleurstof omheen. Toen de hand werd weggehaald, bleef er een lichte vorm over in een donkere wolk.
Zulke handen zijn gevonden in Frankrijk en Spanje, in Argentinië en op een eiland in Indonesië. De mensen die ze maakten, kenden elkaar niet. Toch deden ze allemaal hetzelfde. Ze lieten een teken achter: ik was hier.
Wij hebben nog altijd hetzelfde brein als zij. Alleen de wereld om ons heen is veranderd, en de laatste vijftig jaar sneller dan ooit.
Ik heb die verandering van dichtbij meegemaakt. Het begon met een stapel kaartjes vol gaatjes.
Tachtig kolommen, twaalf rijen
1979
In 1979 begon ik aan de universiteit in Maastricht. Onderzoeksgegevens werden daar met de hand overgeschreven op een vel met hokjes, en daarna overgetypt op een ponsmachine. Die sloeg voor elk teken een klein patroon van gaatjes in een kaart.
Ook het programma zelf bestond uit een stapeltje ponskaarten. Dat ging door een kaartlezer, die in verbinding stond met een computer honderd kilometer verderop. De uitvoer kwam terug op de printer bij ons.
Stond er ergens één punt waar een komma had moeten staan, dan ging het mis. Opnieuw ponsen, opnieuw inlezen, en dan weer wachten.
Dat was het begin van mijn ervaringen met de digitalisering.
Vijfenveertig jaar
Na die eerste kaarten bleef de digitale wereld mijn werk. Hieronder de korte versie van die reis.
Twintig jaar lang zag ik de computer veranderen van een verre machine achter een kaartlezer in iets wat op elk bureau stond.
Mensen leren werken met een apparaat dat hun werk en hun dagelijks leven ingrijpend veranderde.
Teksten, communicatie en onderzoeksgegevens, onder de naam MRA.
In de klas praat ik met kinderen over schermen, apps en groepsapps. Over wat zij ermee doen, en wat het met hen doet.
Alles wat ik in die jaren zag, kwam samen in één vraag. Sinds mijn pensionering schrijf ik erover: telkens een boek voor volwassenen en een boek voor kinderen.
Eén vraag, drie hoeken
Hoe leven wij samen in een wereld die snel verandert?
Elk paar boeken kijkt vanuit een eigen hoek naar die vraag: verbinding, tijd en verbeelding. Steeds één boek voor volwassenen en één voor kinderen. Ze worden naast elkaar geschreven en verschijnen samen.
De wereld is heel anders geworden. Maar mensen zijn nog steeds hetzelfde.
Paar 1 · Verbinding
Hoe een wereld die ons met iedereen verbindt, ons tegelijk uit elkaar kan trekken.
Voor volwassenen
Een oeroud brein in een gloednieuwe wereld
Wat digitalisering en kunstmatige intelligentie met mensen doen, verteld vanuit wat mensen altijd al meemaakten.
Over dit boek →
Voor kinderen van 10 tot 12 jaar
Hoe je met een oeroud brein de weg vindt in een nieuwe wereld
Twaalf reizen terug in de tijd, voor kinderen in groep 7 en 8.
Over dit boek →Nu te koop als e-book · als paperback in november 2026
Paar 2 · Tijd
Een eindig leven in een wereld die nooit stilstaat.
Voor volwassenen
Een eindig leven in een wereld die nooit stilstaat
Over haast, werk en geluk, in het besef dat een leven eindig is.
Over dit boek →
Voor kinderen van 10 tot 12 jaar
Hoe je met een oeroud brein rust vindt in een wereld die altijd haast heeft
Over haast, verveling en wat echt telt, voor kinderen in groep 7 en 8.
Over dit boek →Verschijnen naar verwachting begin 2027 · Hoor het als ze er zijn →
Paar 3 · Verbeelding
Het oudste vermogen van de mens: zien wat er (nog) niet is.
Voor volwassenen
Van dagdroom naar hoop
Over het oudste vermogen van de mens: zien wat er (nog) niet is.
Over dit boek →
Voor kinderen van 10 tot 12 jaar
Hoe je met een oeroud brein je eigen plaatjes maakt in een wereld vol schermen
Over dagdromen, doen alsof en de plaatjes die je zelf maakt.
Over dit boek →Verschijnen naar verwachting medio 2027 · Hoor het als ze er zijn →
Op de hoogte
De boeken verschijnen tussen eind 2026 en medio 2027, telkens twee tegelijk. Laat uw e-mailadres achter, dan krijgt u één bericht per paar — en verder niets.
Even meedoen
In de boeken krijgt u af en toe een vraag. Hier alvast vier. Daarna ziet u wat het boek erover vertelt.
Uw antwoord blijft op uw eigen scherm. Er wordt niets opgeslagen of verstuurd.
Mensen van wie u weet wie ze zijn, wat ze van u verwachten en of u ze kunt vertrouwen.
Een Britse onderzoeker kwam steeds uit op ongeveer honderdvijftig: zoveel mensen kan een mensenbrein echt kennen. Toch betalen wij met papier aan een bakker die we nooit eerder zagen, en staan we op 4 mei met miljoenen tegelijk stil. Hoe dat kan, staat in Wat wij ons verbeelden, hoofdstuk 4.
Wie in Nederland aan een bekende vraagt hoe het gaat, krijgt opvallend vaak hetzelfde antwoord: druk. Druk zijn is bijna een teken geworden dat je ertoe doet. Waarom wij zo rennen, en hoeveel genoeg is, staat in Waarom wij rennen.
Ruim tweeduizend jaar geleden droomde een Chinese denker dat hij een vlinder was. Toen hij wakker werd, wist hij niet meer zeker of hij een man was die had gedroomd dat hij een vlinder was, of een vlinder die nu droomde dat hij een man was. Over dromen, spelen en weten dat iets niet echt is: Wat wij ons verbeelden, hoofdstuk 3.
Eeuwenlang sliepen mensen hun nacht in twee stukken, met daartussen een wakker uur waarin zij in gebed gingen, praatten of over een droom nadachten. Binnen enkele decennia na de komst van het elektrisch licht was dat verdwenen. Dat uur komt terug in Verbonden en verscheurd, Verbonden en verdwaald en Waarom wij rennen.
Wat nog rijpt
Naast de drie paren liggen er ideeën die nog moeten groeien. Nog zonder titel, en zonder datum.
De mensen in de grot wisten niet wie er ooit naar hun handen zou kijken. Ze deden het toch.
Op de wand van deze site kunt u zelf een hand achterlaten, naast die van iedereen die hier eerder was.
Ik werk al sinds 1979 met computers. De golven van digitalisering heb ik niet gelezen, maar meegemaakt. Toch gaat mijn belangstelling niet uit naar de techniek, maar naar de mens die haar gebruikt.
Als gastdocent in de klas merk ik steeds weer dat kinderen met dezelfde vragen worstelen als hun ouders. Waarom is stoppen zo moeilijk? Waarom heeft iedereen het zo druk? Wat is echt, en wat verzinnen we? Daarom schrijf ik telkens twee boeken naast elkaar, een voor volwassenen en een voor kinderen. Zo kunnen ouders, leerkrachten en kinderen over hetzelfde praten, ieder vanuit een eigen hoek. En het een scherpt het ander: wie voor een kind schrijft, kijkt anders naar het boek voor volwassenen, en omgekeerd.
Ik vertel via de geschiedenis, omdat die laat zien dat mensen zich altijd al zo voelden. Niet omdat vroeger alles beter was, maar omdat de geschiedenis het beste middel is tegen gewenning. Zonder opgeheven vinger: realist genoeg om te zien wat er misgaat, en positief genoeg om te weten dat het anders kan.
Math Reintjens woont in Maastricht. Hij was twintig jaar systeembeheerder aan de universiteit, gaf computeronderwijs aan volwassenen en werkte daarna vijfentwintig jaar zelfstandig in communicatie en schrijven. Tegenwoordig is hij mediacoach en geeft hij als gastdocent lessen mediawijsheid op basisscholen.
